Kierownik Katedry
prof. dr hab. Janusz Marciniak

O kierunku Malarstwo
Specyfika dydaktyki artystycznej na kierunkach: malarstwo, malarstwo w architekturze i urbanistyce, tkanina artystyczna i konserwacja polega na ścisłym związku między teorią a praktyką i na pewnej „nadwyżce” praktyki. Programy pracowni mają charakter założeń ideowych i są wprowadzeniem do konkretnych, rozpisywanych na cały rok akademicki,tematów i ćwiczeń praktycznych. Wymienienie w tym miejscu wszystkich tematów i opisanie każdego ćwiczenia, niestety, nie jest możliwe. Pewną ilustracją realizacji zadań programowych są wystawy końcoworoczne i dyplomowe, które ujawniają bardzo ważne dla istnienia uczelni zróżnicowanie postaw artystycznych i metod prowadzenia zajęć. Tym, co wspólne, wydaje się szacunek dla praktyki i zrozumienie, że uczelnia artystyczna powinna inspirować do myślenia w kategoriach wartości uniwersalnych, uczyć samodzielnej i odpowiedzialnej pracy twórczej. Poszukiwanie własnego wyrazu i pogłębianie świadomości artystycznej zaczyna się już na etapie studiów z natury czy, jak ma to miejsce w przypadku tkaniny, podstawowych ćwiczeń formalnych. Z praktyką zaś łączy się konieczność poszerzania wiedzy – także na temat techniki i konserwacji. Malarstwo jest, jak rysunek i rzeźba, jednym ze źródłowych doświadczeń formy i w tej roli pozostaje niezastąpione nie tylko dla sztuki w ogóle, lecz również dla szeroko rozumianej kultury. Karmi się własną historią i jednocześnie jest wczepione w teraźniejszość i konkretne ludzkie życie. Warsztat to określona technologia, ale też „chemia” procesów, które zachodzą w artyście, w jego wyobraźni i wrażliwości. Co pewien czas słyszy się o „śmierci malarstwa” lub, przeciwnie, o „powrocie malarstwa”. Pozostawiając na boku kwestię prawdziwości tego rodzaju stwierdzeń, wystarczy skonstatować, że malarstwo ani się nie „skończyło”, ani się nie „zaczęło”. Było i jest, jak poezja lub muzyka, otwartą możliwością bezpośredniej wypowiedzi, której walor poznawczy nie stracił na znaczeniu, i stanowi przeciwwagę mechanicznie tworzonego i seryjnie produkowanego obrazu. Rozszerzeniu ulega samo pojęcie obrazu. Dokonuje się jego nieustanna redefinicja, której towarzyszy zawsze aktualne i ważne – zwłaszcza u nas – pytanie o artystyczną wartość dzieła i sens tworzenia sztuki.

prof. dr hab. Janusz Marciniak
kierownik II Katedry Malarstwa


PRACOWNIE

VI Pracownia Malarstwa – budynek F, s. 10
dr Tomasz Kalitko, ad.
mgr Krzysztof Mętel – godziny zlecone

VII Pracownia Malarstwa – budynek F, s. 20
prof. dr hab. Tomasz Siwiński
dr Marcin Lorenc, ad.

VIII Pracownia Malarstwa – budynek F, s. 21
dr hab. Wojciech Gorączniak, prof. UAP
dr Monika Shaded, ad.

IX Pracownia Malarstwa – budynek A, s. 6
dr hab. Marek Haładuda, prof. UAP
mgr Agnieszka Sowisło-Przybył, asyst.

XI Pracownia Malarstwa – budynek F, s. 22
prof. dr hab. Marek Przybył
dr Joanna Marcinkowska, ad.

XII Pracownia Malarstwa – budynek F, s. 23
prof. dr hab. Janusz Marciniak
mgr Dawid Marszewski, asyst.

XIII Pracownia Malarstwa
prof. dr hab. Grzegorz Ratajczyk
mgr Mateusz Pietrowski, asyst.

Pracownia Technik Malarskich i Rysunkowychbudynek C, s. 103
prof. dr hab. Jacek Gramatyka (godziny zlecone)
dr Dariusz Subocz, ad.

Pracownia Profesora Wizytującego
mgr Jose Manuel Jimenez Munoz: Język narracji w rysunku (współczesny komiks)