Karolina Komasa. MAPY. Jedyne, co jest pewne, to niepewność

Wernisaż: 30 marca (piątek), godz. 17.00

CSW Toruń, ul. Wały gen. Sikorskiego 13
Wystawę można oglądać: 30.03–06.05.2018
Kurator: Wojciech Hora
Koordynatorka: Renata Sargalska

Prace Karoliny Komasy prezentowane na wystawie „MAPY. Jedyne, co jest pewne, to niepewność” stanowią jej refleksję nad drogą, jaką stanowi życie afektowane poprzez rzeczy i zjawiska, które na niej spotykamy. Determinują one kierunki, jakie na tej drodze obieramy i oddziałują na sposób recepcji otoczenia. Komasa od lat konsekwentnie bazuje na interakcji z odbiorcą. Po pierwsze zostawia nam decyzję wejścia w tę interakcję, po drugie, jeśli ona zajdzie, ciąg zdarzeń będzie oddziaływał na fizyczną stronę zachowań, ale też wywoła zespół wrażeń psychicznych – brak równowagi, pewną dozę poczucia zagrożenia czy dyskomfort poczucia przestrzeni. Autorka operuje obiektami w przestrzeni, anektując ją do gry i czyniąc ją pełnoprawnym elementem swoich prac. Używa prostych środków rzeźbiarskich, mniej lub bardziej surowych form wzbogaconych ruchem (rzeczywistym i tym pozornym), ciepłem, wiatrem i dźwiękiem. Autorka zakłada udział wielu zmysłów w procesie doświadczania prac jako historii unikalnej i zakładającej wolność co do zakresu udziału w niej, a co za tym idzie, różnego poziomu refleksji.
Wojciech Hora

Karolina Komasa:
Studia w latach 1991–98 na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na kierunku Rzeźba. Dyplom w roku 1998 w zakresie rzeźby i w zakresie malarstwa w architekturze. Pracuje jako profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, pełniąc funkcję dziekana Wydziału Rzeźby i Działań Przestrzennych. Zajmuje się rzeźbą, obiektem, instalacją. Bierze udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. W latach 2001 i 2009 stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się rzeźbą, obiektem i instalacją. Porusza tematykę kondycji człowieka i kruchości jego egzystencji naznaczonego piętnem dążenia do sukcesu. Zachłanność na kontakt z widzem poprzez anektowanie także fizycznej jego obecności, wiąże się z pragnieniem zbudowania więzi, osobistej relacji, miejsca dialogu.