Chwila pewności | Wystawa końcoworoczna I Pracowni Grafiki – Wypukłodruk UAP

UAP
—
Wystawy
—
Chwila pewności | Wystawa końcoworoczna I Pracowni Grafiki – Wypukłodruk UAP

Chwila pewności | Wystawa końcoworoczna I Pracowni Grafiki – Wypukłodruk UAP

Czas trwania wystawy: 17.06 – 30.06.2026 godz. 16:00-19:00

Miejsce: ul. Grodziska 2, Poznań

Opieka artystyczna: Rafał Bujnowski, Natalia Żychlińska

Wsparcie kuratorskie: Dorota Grobelna

Wsparcie: Róża Tomikowska, Rafał Tomikowski

Koordynacja: Natalia Żychlińska

Organizacja: I Pracownia Grafiki UAP

Współpraca: Przestrzeń dla Sztuki Zero3, Biuro Promocji UAP, Dział Techniczny UAP

Grafika na plakacie: Małgorzata Rydlewska

Plakat: Natalia Żychlińska

Osoby uczestniczące w wystawie:

Małgorzata Alichnowicz

Filip Andrunyk

Aleksandra Bilik

Karolina Bujakowska

Wiktoria Domagała

Anna Dąbrowska

Jan Dyczko

Aleksandra Frydrychowicz

Lujza Giertl

Dominika Górna

Zuzanna Gruszczyńska

Maria Hajewska

Anastasiya Kostsikava

Małgorzata Kuczerawa

Izabella Miklos

Mikołaj Mroczkowski

Azam Basiri Nezhad

Zofia Ograbek

Karolina Pelczarska

Joanna Piróg

Dominika Płoskonka

Angelika Przybylska

Karolina Przybylska

Małgorzata Rydlewska

Olivia Smith

Joanna Smoczyk

Julia Stawinoga

Krystyna Stępień

Alicja Tacakiewicz

Marcelina Wierzbicka

Daria Włodarczak

Wystawa „Chwila pewności” prezentuje prace końcoworoczne, powstałe w I Pracowni Grafiki UAP, specjalizującej się w technice wypukłodruku. Tytuł wystawy, zaczerpnięty z pracy Małgorzaty Rydlewskiej, oddaje z jednej strony charakter samej techniki graficznej – jej potencjału i ograniczeń, emocji związanych z procesem powstawania grafiki artystycznej. Z drugiej – wydaje się trafnie ujmować szersze uwarunkowania praktyki artystycznej, pracy w polu sztuki.

Punktem wyjścia dla powstania prac stały się formy grafik użytkowych – tapeta, pieczęć, wizytówka – zaproponowane przez Rafała Bujnowskiego, prowadzącego w tym roku I Pracownię Grafiki UAP – jako punkty wyjścia dla studenckich poszukiwań warsztatowych, artystycznych. Wydaje się, że nie tylko zdeterminowały one formę grafik, sposób i miejsce ich ekspozycji, ale ukierunkowały również osoby studiujące na konkretne przestrzenie i sytuacje, doświadczenia oraz emocje z nimi związane.

Tapety są tu świadkami emocji, doświadczanych w sytuacjach prywatnych, rodzinnych. Formą ich przepracowywania, mierzenia się z dzieciństwem i wyrastania z niego. Są też fragmentami wzorów, motywów wizualnych, odsyłających do konkretnych miejsc – kojarzonych z tym, co znane i bezpieczne lub budzące niepokój i poczucie zagrożenia. Przeniesione na tkaninę, funkcjonują na wystawie też jako zasłony, odbijające światło, doświadczanie świata poza przestrzenią domową. Z kolei pieczęcie, niczym pieczątki turystyczne, stają się znakiem, świadectwem bycia w podróży, zdobywania nowych doświadczeń i konfrontowania się z nimi. Bywają wyrazem fascynacji danym punktem na trasie, ale i frustracji, zmęczenia miejscem czy określonym etapem drogi. Mają też potencjał wykorzystania ich jako artystycznej sygnatury, opisującej znakowo własną tożsamość i praktykę artystyczną. W końcu wizytówki stają się próbą samookreślenia zawodowego. Są wyrazem pewności co do wyboru drogi artystycznej, jak i niepokoju, z jakim wiąże się wymóg deklaracji tożsamości, choćby chwilowej. Komunikatem o gotowości podjęcia pracy w polu sztuki, ale i obaw co do możliwości funkcjonowania w jego ramach.

Prezentowane na wystawie grafiki nie są tu traktowane jako przedmioty sztuki, a formy użytkowe. Wielokrotnie powielone, przycięte do pola odbicia matrycy, bez marginesów na podpis, sygnaturę artystyczną, tytuł, informację o technice czy, co zasadnicze – numeru edycji, liczby odbić tej samej matrycy graficznej – przestają sygnalizować odbiorcy status artystyczny grafik. Wyzbyte znaków autorstwa, stają się wzorem – tapety na ścianach, zasłon na oknach, odbiciami pieczątek stojących na biurku, wizytówkami rozłożonymi przy wejściu na wydarzenie.

Z kolei matrycom graficznym, materiałowi warsztatowemu grafiki artystycznej, wystawa nadaje status obiektów sztuki. Oprawione w ramy, za szkłem, podpisane przez ich twórców, zyskują walor tego, co zasadnicze i autorskie w praktyce artystycznej. Zabieg podkreślenia wagi matrycy, zmiany jej statusu w polu sztuki, przesuwa tym samym uwagę na sam warsztat pracy artystycznej, proces warunkujący powstanie grafiki. Na czasochłonną pracę w materiale, podejmowaną aż do momentu osiągnięcia formy, pozwalającej na uzyskanie pożądanego odbicia. Przy czym zatrzymanie procesu nie oznacza tu możliwości osiągnięcia każdorazowo identycznych odbić matrycy. To proces, którego efekt na każdym etapie pozostaje niepewny. Pewność zyskuje się dopiero w chwili samego odbicia matrycy na wybranym materiale.

Ta zasada ekspozycyjna – odwrócenie relacji, statusu formy użytkowej, warsztatowej i obiektu sztuki, przełamana zostaje punktowo przez włączenie w ramy wystawy prac artystycznych, które powstały z wykorzystaniem innych niż graficzne technik. Ich proces tworzenia, jak i efekt końcowy o statusie artystycznym związane są z tą samą materią – płótnem malarskim, obiektem artystycznym. Zachowują więc one na wystawie swój status obiektów sztuki, ujawniając jednocześnie specyfikę technik graficznych, dla których matryca jest źródłem, materią pracy, procesu artystycznego, a grafika zaledwie/aż jej odbiciem.

Wystawa prezentowana jest w niezamieszkałej, opuszczonej i czekającej na remont willi na Grunwaldzie, prestiżowej dzielnicy Poznania. Przestrzeń dla sztuki Zero3, opiekująca się budynkiem, udostępnia jego przestrzeń na działania artystyczne, które nawiązują dialog z miejscem, śladami jego zamieszkiwania, życia dawnych mieszkańców. Również samo miejsce ekspozycji jest więc wyrazem odwrócenia pierwotnej jego funkcji i statusu. Tak samo jednak jak sam zabieg zmiany statusu, wartości artystycznej materiału warsztatowego i grafiki artystycznej – tak i to odwrócenie, zawieszenie statusu może być tylko chwilowe. System wystawienniczo-galeryjny, rynek sztuki, jak i rynek nieruchomości są bowiem silniejszymi determinantami kształtowania wartości niż pojedynczy gest wystawienniczy czy prezentacja sztuki w dzielnicy willowej.

Przestrzeń dla sztuki Zero3 ma swoją stałą przestrzeń wystawienniczą w Poznaniu na Górczynie, na ulicy Dalekiej 13.