Drzemka | Wystawa Studentek i Studentów Katedry Filmu Eksperymentalnego UAP

Galeria Nowa Scena UAP, Al. Marcinkowskiego 28
wernisaż: 6.03.2026, godz. 18.00
06 – 15.03.2026

13.03 godz. 18:00 – Q&A z twórcami 
15.03 godz. 18:00 – Q&A z twórcami 

Osoby studenckie biorące udział w wystawie

Roch Adamczak, Julita Adaszak, Krzysztof Badowiec, Miriam Szypryt, Bartosz Bućko-Łoś, Iga Brzozowska, Zuzanna Czarczyńska, Maja Drejer, Alicja Gajda, Karol Jastrzębski, Kinga Klajbor, Hubert Klimczak, Hanna Klewiado, Borys Korzyb, Agnieszka Kujawa-Bartosik, Zofia Kulesza, Bruno Kuzyszyn, Kalina Lamentowicz, Jędrzej Lisowski, Sofya Maroz, Adrianna Metryka, Julia Mendyk, Tymon Modrzyński, Antoni Możdżeń, Natalia Nalepka, Izabela Nykiel, Julia Opania, Antoni Orlof, Maja Kasprzak, Malwina Postaremczak, Zuzanna Sakowicz, Filip Świadek, Joanna Suppan, Bartek Walczak, Hugo Woźniak, Jakub Żwirełło, Julia Zioła, Maksymilian Zdanowski, Blanka Kęstowicz, Julia Borowska, Grzegorz Bartosik

Kuratorka: Ewelina Węgiel

Wsparcie merytoryczne i koordynacyjne – Anna Konik, Sławomir Sobczak

Osoby artystyczne zabierają widzki i widzów — oraz same siebie — w 3-godzinną drzemkę. To stan podwyższonej wrażliwości, w którym linearna narracja ustępuje miejsca skojarzeniom i afektom — zawieszenie pomiędzy jawą a snem, indywidualnym przeżyciem a kolektywnym doświadczeniem. 

Film eksperymentalny wymaga innego rodzaju rozumienia. Pozbawiony klasycznej narracji, operuje czasem w sposób szczególny — zagina go, rozciąga i zapętla — czyniąc oglądanie praktyką trwania i obecności. 

Sen może być sposobem bycia razem, formą czułego zawieszenia świata. „Drzemka” otwiera przestrzeń delikatnego rozszczelnienia percepcji, pozwalając doświadczać obrazów bardziej cielesnie niż interpretacyjnie. 

Prezentowane filmy wyrastają z osobistych historii osób studenckich — z momentów niepewności, zawieszenia i intensywnego odczuwania świata. Wiele z nich po raz pierwszy zostanie pokazanych publicznie, otwierając możliwość realnej wymiany między twórczyniami, twórcami i publicznością. W przestrzeni wystawy można siadać, kłaść się, reagować czy zasypiać — najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa i możliwość wejścia w stan odprężonej obecności.