
Muzea odwracają wiele porządków, ustanawiając własne. Zwłaszcza te zajmujące się naturą dokonują odwrócenia szczególnego. Wymagają utrwalenia poza czasem, zamrożenia, wystawiając na spojrzenie w bezruchu. Obchodzą się z życiem po części tak, jak fotografia z ulotnością chwili. Repozytorium życia miesza się tutaj z repozytorium śmierci, a przewodnikami po świecie zastygłym w stanie zawieszenia są ciała zwierząt, które dla celów naukowych zostały siłą wyjęte z naturalnego obiegu materii organicznej. Spreparowane do trwania w ciszy i bezruchu, są nośnikami złożonych opowieści i historii. Mieszają się w nich perspektywy nie-ludzkie z ludzkimi. Są zapisem ciekawości, potrzeby poznania, posiadania, nazywania i klasyfikowania. Ale również świadectwem historii przemocy, władzy i dominacji. Splątane z ciałami zwierząt – przedmiotami nauki, opowieści i ślady pełne są sprzeczności i napięć. Wybrzmiewają cicho, przez szczeliny, rysy, rozdarcia i pęknięcia. Z niedoskonałości tych okazów wyłania się indywidualność ciał. To co martwe znów ożywa.
Wystawa jest prezentacją wizualnego projektu badawczego prowadzonego przez Annę Kędziorę w Muzeum Przyrodniczym Uniwersytetu Wrocławskiego. Podążając za materialnością ciał-obiektów, głównie z historycznej części kolekcji należącej do przedwojennych zbiorów niemieckich, wydobywa warstwy historii i kolonialnej przeszłości.
Współpraca kuratorska: Dominika Karalus, Wojciech Luchowski
Wystawa prezentowana w przestrzeni Galerii Fotografii PF oraz Pokojach Orzechowym, Brzozowym, Marmurowym
Projekt współfinansowany w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO) ze środków Unii Europejskiej – Next Generation EU