Wystawa – IKONOPISANIE – Galeria Duża Scena UAP – 2026

Wystawa – IKONOPISANIE – Galeria Duża Scena UAP – 2026

SEKCJA: IKONOPISANIE
rok akademicki 2025/2026

Galeria Duża Scena UAP
kurator: Aleksander Radziszewski
współpraca: Magdalena Kleszyńska, Ewa Portna

otwarcie: 10.07.2026, godz. 17:00
czas trwania wystaw: 11.07-2.08.2026

osoby uczestniczące: Alina Oleszyńska, Anetta Prętka-Kulka, Anna Blimel, Anna Łohynowicz, Anna Sójka, Armel Coudrain, Barbara Kaczmarek-Mikołajczak, Barbara Kęsy, Dariusz Skręt, Dorota Nowak, Dorota Stanicka-Apostoł, Edyta Sobkowiak, Elżbieta Borucka, Elżbieta Grzesiak, Elżbieta Łuczak, Ewa Figas, Ewa Stolecka, Ewa Tomaszewska, Grażyna Buda, Halina Królikiewicz-Świt, Henryka Jankowska, Irena Szymańska, Iwona Flieger, Iwona Zajączkowska, Janina Coudrain, Jolanta Górka, Jolanta Kabacińska, Jolanta Lewandowska, Justyna Otulakowska-Skrzyńska, Katarzyna Bielanowska, Katarzyna Czerniak, Katarzyna Oleszyńska, Katarzyna Popiak, Katarzyna Rauszer de Bruijn, Magdalena Wąchal, Małgorzata Nawrocka, Małgorzata Gertig-Kacza, Małgorzata Otremba, Małgorzata Seichert – Ciok, Małgorzata Tomaszewska, Małgorzata Trawińska, Maria Dzik, Maria Kaiser, Maria Wieczorek, Mariola Borowiak, Mariola Majchrzak, Mirosława Józefiak, Monika Tempłowicz, Teodora Janińska, Teresa Binek, Teresa Eva Maciejewska Lebeau, Violetta Mazurek, Wanda Lagwińska, Wojciech Włodarski

osoby prowadzące sekcję: Agnieszka Kryba Kowalewska, Katarzyna Piasecka

Zajęcia w sekcji ikonopisania Uniwersytetu Artystycznego Trzeciego Wieku to przestrzeń, gdzie w sposób szczególny dokonuje się spotkanie uczestników z tradycją, warsztatem i drugim człowiekiem. Pod opieką prowadzących, Katarzyny Piaseckiej oraz Agnieszki Kryba Kowalewskiej, uczestnicy warsztatów podjęli wymagający trud pisania ikon na deskach pokrytych lewkasem, wykorzystując klasyczną technikę tempery jajecznej. Prezentowane prace stanowiły zapis twórczego procesu zarówno osób początkujących, stawiających pierwsze kroki i zgłębiających kanon na przykładzie ikon mistrza z Węglówki, jak i uczestników bardziej zaawansowanych, mierzących się z bardziej złożonymi kompozycjami. Szczególna uwaga została poświęcona warstwom karnacji oraz precyzyjnemu opracowaniu szat i innych detali, co pozwoliło odkryć głębię i świetlistość, niezwykły potencjał ukryty w tej dawnej technice. Proces tworzenia wykraczał jednak poza ramy czysto techniczne – w pracowni czas skupienia i twórczej dyscypliny naturalnie przeplatał się z potrzebą budowania relacji, z ożywionymi rozmowami, co pozwoliło na stworzenie wspólnoty wspierającej się i wzajemnie inspirującej. Pozostawione na deskach oblicza, wydobyte z barwnych pigmentów i światła, stały się przestrzenią osobistego dialogu, do którego kontemplacji bez pośpiechu zaprosili autorzy prac.