Ex-tension: The Dislocation of culture and pattern − Asian contemporary art exhibition

展出藝術家 Artists:
台灣 Taiwan:吳季璁 Wu Chi Tsung、李姿玲 Lee Tzu-Ling 、何灝 Ho How
印尼 Indonesia:阿里安山・卡尼阿哥 Aliansyah Caniago
越南 Vietnam:阮菲菲 Nguyen Oanh Phi Phi
中國 China:肖旭 Xiao Xu
澳門 Macau:張健文 Cheong Kin Man

策展人 Curator:李依佩 Yipei LEE

Galeria Curators’LAB
ul. Nowowiejskiego 12
czynne: wt – pt 13.00 – 18.00
sb – 12.00 – 15.00 nd – 13.00 – 18.00

01.06 – 10.07.2018
wernisaż: 1.06; godz. 18.00

www.poznanartweek.com

(english text below)

Wystawa prezentuje siedmiu współczesnych artystów azjatyckich, którzy zainteresowani są przekazywaniem idei za pomocą przemieszczania kultury i wzorców.

Wystawa pokazuje rozwój i przełom w sztuce azjatyckiej. Wykorzystując tradycyjne media: atrament, lakier, papier itd., współcześni artyści zastanawiają się, jak wykorzystać tradycyjną technologię do interakcji z publicznością oraz jak za pomocą współczesnych koncepcji obalić koncepcje tradycyjne, przekształcić obrazy medialne, przełamać zwyczajowy model narracji i stworzyć inne doświadczenia zmysłowe. Jednocześnie artyści biorą pod uwagę dzisiejszy postęp naukowy i technologiczny, aby uchwycić prawdziwe postrzeganie doświadczenia przez publiczność.

Obrazy malowane tuszem są uznawane za tradycyjną formę sztuki chińskiej. Stworzone za pomocą jedynie wody i atramentu, te czarno-białe reprezentacje z bliska wyglądają realistycznie, zaś z daleka abstrakcyjnie. Ich twórcy używają monotonnych kolorów w celu przedstawienia bogatej koncepcji artystycznej. Szczerze mówiąc, trudno jest precyzyjnie określić rok, który wyraźne wytyczałby granicę między tradycyjnym a współczesnym malarstwem tuszem. Jednak użycie terminu ‘malowanie tuszem’ było wielokrotnie interpretowane w XX wieku i stopniowo ewoluowało w sposób pół-tradycyjny i pół-eksperymentalny w latach prób i błędów, kiedy to wprowadzono różne farby, płótno i wizje. Obrazy malowane tuszem autorstwa Xiao Xu i film Wu Chi-Tsunga w unikalny sposób pokazują, że kultura elegancko i delikatnie zachowuje ciągłość i innowacyjność, podczas gdy w sferze formy dochodzi do wielu odważnych przełomów i prób. Malowanie tuszem to coś więcej niż media; to postawa, filozofia i światopogląd.

W tradycyjnej sztuce wietnamskiej lakier przez długi czas był stosowany na powierzchniach przedmiotów takich jak meble, sprzęty, rzeźby itp. Po założeniu Indochińskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hanoi w 1925 roku, lakier stał się środkiem wykorzystywanym w twórczości artystycznej, takiej jak rzeźba, malarstwo i rzemiosło. Artystka Nguyen Oanh Phi Phi studiuje lakiernictwo od ponad 15 lat i w jej pracach widzimy przełom w sztuce lakierniczej. Kiedy po raz pierwszy ujrzałam jej prace, myślałam, że zostały stworzone za pomocą technologii. Po głębszym zapoznaniu się z tematem, zdałam sobie sprawę, że uwolniła ona estetyczny zwyczaj malowania lakierem i zintegrowała sprzęt z ery cyfrowej, aby odtworzyć wyjątkową zmysłową perspektywę. Obrazy Saeko Ando są pełne śmiałych, olśniewających kolorów. Artystka maksymalnie wykorzystuje teksturę, łącząc delikatne cechy kultury japońskiej i wietnamskiego rzemiosła.

Oprócz wyraźnego dostrzeżenia formalnego przeniesienia idei w kulturze i mediach tajwańska artystka Lee Tzu-Ling i Cheong Kin Man z Makau opracowali unikalne koncepcje, aby omówić ich związek z mediami. Poprzez kolekcjonowanie faktur, makulatury, suszenie ich na powietrzu i polerowanie, artystka Lee Tzu-Ling stworzyła ścieżkę życia. Poprzez powtarzaną pracę z ciałem, niczym rzemieślnik, przekształciła materiały codziennego użytku w pozornie zwyczajne, ale niezwykłe doświadczenia zmysłowe. W pracy „Flowing III” zwykłe przedmioty jednorazowego użytku deifikują się w obrazie języka. Mogą całkowicie swobodnie przeniknąć do dzieł i przestrzeni, dzieł i ludzi, a także ludzi i przestrzeni, dzięki czemu prowadzą nas i infiltrują nasze zmysły.

Reżyser Cheong Kin Man z Makau odzwierciedlił funkcję powieści w formie pamiętnika w eksperymentalnym etnograficznym filmie „Bezużyteczna fikcja”. Sprytnie połączył dźwięk dialektu z obrazem i zadawał pytania za pośrednictwem mediów wizualnych. Spomiędzy dźwięków tradycyjnie czytanego tekstu i wypowiedzi w nakładających się językach: wietnamskim, kantońskim, koreańskim i japońskim, wyłaniają się różnorodne tożsamości rozmaitych kultur Wschodu i Zachodu.

Azjatyccy artyści poszerzają zmysłowe doświadczenie estetyki życia i pozwalają nam dostrzec niezależną wartość samego języka sztuki. Łączą innowację i rekombinację z tradycyjną koncepcją, a następnie myślą o współistnieniu kultury i wzorców, istnieniu tradycyjnych mediów artystycznych, zastępowalności materiału, charakterze samego materiału i abstrakcyjnej koncepcji, a także próbują przyczynić się do rozwoju sztuki współczesnej.
……………………………………………………………………………………………

The exhibition presents seven contemporary Asian artists
who think about the transmission of ideas in the dislocation
of culture and pattern.

The exhibition shows the rise and breakthrough of Asian art. From the traditional media: ink, lacquer, paper and so on, the contemporary artists explore how to use traditional technology to interact with the audience with contemporary concepts, subvert traditional concepts, transform media images, break the habitual narrative model and create different sensory experience. At the same time, the artists also take into account today’s scientific and technological progress to capture the audience’s true perception of experience.

Chinese traditional art forms are considered as ink paintings, with only water and ink, black and white, presenting realism in the near sight and abstract in the distant view, using monotonous color to represent the rich artistic conception. Honestly, there is no precise year for clearly delineating the boundaries between the traditional and the contemporary ink painting. However, the usage of the word „ink painting” has been interpreted many times in the twentieth century and has been gradually evolving in a semi-traditional and semi-experimental manner in the years of trial and error, the introduction of a variety of paint, canvas and visual attempt. In the unique way of Xiao Xu’s ink paintings and Wu Chi-Tsung’s video works, we can see the culture’s continuity and innovation in an elegant and delicate way, while the form is full of bold breakthroughs and attempts. Ink painting is more than media; it is an attitude, philosophy and worldview.

In Vietnam’s traditional lacquer art, which was used on the surface of objects such as furniture, utensils, statues, etc for a long time. Until the founding of the Indochinese Academy of Fine Arts in Hanoi in 1925, lacquer began to become a medium of artistic creation, which is comprehensive application combines sculpture, painting, and craft. Artist Nguyen Oanh Phi Phi studied lacquer for more than 15 years and we can see a breakthrough of lacquer art in her works. When I first came into her work, I thought it was created with technology. After digging deeper, I realized she released the aesthetic habit of lacquer painting and integrated the hardware of the digital era to recreate the unique sensory perspective. And Saeko Ando’s paintings are showing the daring dazzling color. She shows the ultimate performance of texture and combined Japan’s slender characteristics and Vietnam’s craft culture.

In addition to clearly seeing the formal transmission of ideas in culture and media, Taiwanese artist Lee Tzu-Ling and Macau director Cheong Kin Man, each developed unique concepts to discuss their relationship with media. Through collecting invoices, making recycled-paper, air-drying and polishing, the artist Lee Tzu-Ling has created a weight track of life. Through repeated body work, like a craftsman, she transforms daily life material into a seemingly ordinary but unusual sensual experience. In the work „Flowing III”, the ordinary and discardable objects sensibly deify themselves into an image of language. They are completely free to infiltrate into works and spaces, works and people, as well as people and space, which is leading us and infiltrating our senses.

Macau director Cheong Kin Man reflected the function of the novel in diary format in experimental ethnographic short film „A Useless Fiction”. He cleverly combined the sound of dialect and the picture, and asking questions through the visual media. Between the traditional text reading and speaking language, such as Vietnamese, Cantonese, Korean, Japanese overlap, we can see the existence of the variety of identities in Eastern and Western cultures diversity.

Asian artists extend the sensory experience of life aesthetics, and it is allowing us to see the independent value of the art language itself. They connect the innovation and recombination to the traditional concept, and then think of the coexistence of culture and pattern, the existence of traditional art media, the replaceability of material, the nature characteristic of the material itself and the abstract concept and try to make contribution for the future of contemporary art.